தவறிய கொலுசு - மனுஷ்ய புத்திரன்

கடையில் இருக்கும் கொலுசுகள்
ஒரு விலை கேட்டு காத்திருக்கின்றன

காலில் கிடக்கும் கொலுசுகள்
ஒரு முத்தம் கேட்டு காத்திருக்கின்றன

இதோ தெருவில் கிடக்கிறது
ஒரு கொலுசு
யாருடைய வழியிலோ
யாரையோ நினைத்துக்கொண்டு

ஒரு காதலை தெரிவிக்கும்போது - மனுஷ்ய புத்திரன்

ஒரு சிறு பெண்
தயங்கித் தயங்கி

தன் காதலை தெரிவிக்கிறாள்

அது அவள் முதல் காதலாக இருக்கவேண்டும்
அல்லது ஒவ்வொரு காதலையும்

தெரிவிக்கும்போதும் அவள் அவ்வளவு

குழப்பமடைபவளாக இருக்க வேண்டும்
உண்மையிலேயே அது
புத்தம் புதியதாக இருந்தது
அப்போதுதான் உறையிலிருந்து
பிரிக்கபட்ட ஆடையின் வாசனையை
அ து நினைவூட்டுகிறது

அவளுக்கு ஒரு காதலை
எப்படித் தெரிவிக்கவேண்டும்
என்பதுகூட தெரிந்திருக்கவில்லை
அப்போது அவள் வீட்டைப் பற்றி பேசினாள்
அம்மாவைப்பற்றி பேசினாள்
பக்கத்துவீட்டு குழந்தைகளைப் பற்றி பேசினாள்

ஒரு அபத்தமான கனவைப் பற்றி பேசினாள்
அவள் விரும்பியதற்கு
நேர் எதிரானதையே
அவள் பேசினாள்
அது தவறாகவே புரிந்துகொள்ளப்படும்என்று
அவள் அஞ்சினாள்
ஆனால் அது சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டபோது
மிகவும் வியப்படைகிறாள்

தற்செயலாக திறந்துவிட்ட
ஒரு அறையின் எதிர்பாராத காட்சியில்
அவள் அப்படியே நின்றுகொண்டிருக்கிறாள்
அதைச் சொல்லும்போது அவளுக்கு
அவள் ஒத்திகை பார்த்த எதுவுமே
நினைவுக்கு வரவில்லை
அதை ஒரு உணர்ச்சிகரமானநாடகமாக

கையாளவே அவள் விரும்பினாள்
ஆனால் ஒரு நகைச்சுவைக் காட்சியைப்போல
அதைக் கையாண்டாள்
ஒரு காதலைத் தெரிவிப்பது
இன்னொரு மனிதனை முழுமையாக
சந்திப்பது என்பது அவளுக்குத் தெரியாது
அவள் அதை முதலில்
ஒரு சுவாரசியமான விளையாட்டாகவே தொடங்கினாள்

ஆனால் அந்தச் சந்திப்புநீணடதாக இருந்தது
ஒருவரை முழுமையா சந்திப்பது
அவ்வளவு பாரமானது என்று
அவள் யோசித்ததே இல்லை
அவள் திரும்பிப்போக விரும்பினாள்
அவளுக்கு அவளாக மட்டும் கொஞ்சம்
மூச்சுவிட வேண்டும்போல இருந்தது

ஆனால் அந்த சந்திப்புமுடிவடைவதாகவே இல்லை

அவள்
எல்லாவற்றையும்முழுமையாக
நம்பவிரும்பினாள்
எல்லாவற்றையும் முழுமையாக
சந்தேகிக்க விரும்பினாள்
தனக்கு யோசிக்க
வேறு விஷயஙகளே இல்லையாஎன்று
அவளுக்கு எரிச்சலாக இருந்தது
ஆனால் அவள் அதையே யோசித்தாள்

ஒரு சிறுபெண்
தனது காதலை தெரிவிக்கும்போது

அவ்வளவு நிராயுதபாணியாய் இருக்கிறாள்
இந்த உலகத்தின் மீது வைக்கும்
கடைசி நம்பிகையைப்போல
கருணையின்மைகளுக்கு முன்னே
ஒரு கடைசி பிரார்த்தனையைப் போல
அவ்வளவு பிரகாசமாக இருக்கிறது
அது

என் முதற் காதல்...

புண்ணியம்...

மின்வெட்டு

காத்திருத்தல் - பேயோன் கவிதை

கடுத்த கால்கள் நின்றிருக்க
பேருந்து நிறுத்தத்தில்
வெகுநேரமாய் உனதிருப்பு.
உன்னுடன் நானிருக்கும்
கணங்களை நீட்டிக்கிறது
உன் காத்திருத்தல்.
வலிக்காய் நீ
கால் மாற்றிக் கால் மாற்றி
நிற்பதைப் பார்க்க வருத்தமே
எனினும் அதுவும்
கண்ணுக்கோர் களிநடனம்
(என் தோட்டத்து மரவட்டை போல்
இன்னும் சில கால்களுனக்கு
வாய்த்திருக்கலாம்).
வரட்டும் நிதானமாய்ப் பேருந்து
உன் வளைவுகள்
மயிர்க்கற்றைகளின் பறத்தல்
மனப்பாடம் ஆகட்டும் எனக்கு.
அது வரை காத்திரு கண்ணே,
உன் கால்கள் ஒன்றும்
முறிந்துவிடாது.

இயற்கை

வெண்ணிலா வானிலே உலா வரக் கண்டேன் !
நதியோரம் நாணல் வளைந்தாட கண்டேன் !
முழுமதி முகமது நீரினிலே நீந்த கண்டேன் !
வீசுகின்ற தென்றல் என் மேனி தழுவ நின்றேன் !
குட்டி முயலொன்று அங்கே துள்ளி ஓட கண்டேன் !
அது குறும்புடன் விளையாட கண்டேன் !
விபரீதம் புரியாமல் மெய் மறந்து நின்றேன் !
ஒளிந்திறந்த ஓநாய் ஓடி வர கண்டேன் !
வெள்ளை முயல் கொள்ளை போக கண்டேன் !
விழித்தெழுந்த நான் வியர்த்திருந்தேன் !
ஓநாய் என் கண் முன் ஒரு நொடி வந்து போனது !
எனை அறியாமல் என் கை 

அருகில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த 

என் குழந்தையின் தலை வருடியது !

தூய தமிழ் பெயர்கள் - பகுதி 1

தமிழ் அல்லாதவை    -     தமிழ்